Zowel het begrip dharma als het begrip kunst is gigantisch en ik vind ze zoals alle gigantische dingen, reuze onhandig. Ze zijn familie van dingen als waarheid en alles – die geen uitleg over hun kleverigheid behoeven, denk ik zo. ‘Iets met kunst of dharma doen’ is dus vragen om problemen. En ik kan het weten, want ik doe beide. Dat maakt mijn elevator pitch matig tot zwak. Met enige verwarring zeg ik ‘ik schrijf’ wanneer mensen vragen wat voor werk ik doe. Want alhoewel een pen op papier zetten toch echt een groot deel van mijn werk uitmaakt, voelt het altijd een beetje gênant slash decadent om mezelf ‘schrijver’ te noemen wanneer mijn nieuwe buren vragen waarom ik zoveel thuis ben. Maar goed, ik wek toch liever het idee dat ‘Belangrijke Innerlijke Dingen Gebeuren’ aan de andere kant van hun muur dan dat ik dagenlang doelloos uit het raam zit te staren.

...lees verder

Het hier en nu heeft best goede marketing gedaan, vind ik. Al een poos is het the place to be en niet alleen voor filosofische of spirituele tiepjes, maar voor hele Boeddha-bebeelde volksstammen, organisaties en productlijnen. Want wie wil er nu niet in dat hier en nu zijn? Wat we sinds een paar jaar ook allemaal willen is in ons hart zijn en niet in ons hoofd. En rust en ruimte voelen. En terug naar jezelf gaan. Volgens mij zit er achter al deze termen hetzelfde PR bureau…

En ik wil natuurlijk ook als een malle van hoofd naar hart en van daar naar nu. Het enige wat ik nog wel eens vergeet is dat ik doorgaans hele goede redenen heb om in mijn hoofd en in het later te zijn. Ze zijn ondergewaardeerd, als je het mij vraagt. Telkens wanneer ik uit een verlangen naar rust en ruimte een meditatieprogramma doe bijvoorbeeld, kom ik er binnen een halve dag achter dat rust en ruimte ongeveer het láátste was waar ik zin in had. Na twee uur op een kussen, met geen enkele andere zender als Ned. Ik, krab ik nog liever eigenhandig de verf van de schrijn af dan dat ik blijf. Wat ik door de glamour van een idee als het hier en nu vergeet, is dat het een sjieke term is voor me kapot vervelen. Want dat zegt Firma Hier en Nu er natuurlijk heel slim niet bij. Pffff, ruimte. Een mooi woord voor Vragen Om Problemen, als je het mij vraagt.

…lees verder

‘Waar is het misgegaan?’ vragen Mandy en ik onszelf luidkeels af. Ik zit op de rode bank van mijn goede vriendin, waar we proberen te achterhalen wanneer we van wilde, woeste twintigers in ingedutte (bijna) dertigers zijn veranderd. De aanleiding voor onze klaagzang is een verhaal dat ik vertel over een wandeling in het bos met een andere vriendin, Joyce.

‘Zo, hoe ís het nu met je?’ had ze me veelbetekenend gevraagd. Mijn eerste, spontane reactie was een lofzang op mijn nieuwe stofzuiger. Joyce barstte in lachen uit terwijl ik nog tien seconde sputterde over de geweldige opzetstukjes van de stofzuiger, voordat het ook bij mij insloeg. Een stofzuiger. Als hoogtepunt van mijn leven. We stonden stil in het bos en bliezen wolkjes uit onze mond, terwijl ik me afvroeg hoe het zover had kunnen komen.

…lees verder

Yoga, Meditation & Writing Retreat in France – June

In June, I will be teaching a Yoga, Meditation and Writing Retreat at Dechen Choling, France, together with my dear friends and teachers Hilary Brown and Dana Marshall. Dechen Choling (meaning ‘land of bliss’ in Tibetan) is a beautiful place in the green and lush region of the Limosin, one of my favourite places in France.

 Yoga & Writing in Turkey – October

Then, in the first week of October, Hilary and I will be returning to Turkey’s peaceful valley of Huzur Vadisi for our annual Yoga and Writing Retreat. Enjoy one last week of summer writing, moving -and didn’t I mention the amazing food of Huzur Vadisi a thousand times by now?

Find out more on these retreats by clicking on the flyers

You are very warmly invited to both programs. No need to have any yoga and/or writing experience.

“‘Een fitnessapparaat voor je menselijkheid.’ Zo omschrijft Geertje Couwenbergh haar boek Hartcore, een pleidooi voor onverbiddelijke hartelijkheid als oplossing voor alles. Voor minder doet ze het niet. Coby van Herk, vipassana- en yoga-lerares, las het boek voor ons. En ze viel er als een blok voor. Agnes Sommer vroeg de enthousiaste lezeres waarom.”

…luister naar de bespreking

Ik heb altijd al iets gehad met pittige goden. Jezus aan het kruis of de hindoe godin Kali doen meer met mij dan vrolijke dikke Boeddha’s bij de afhaalchinees. Maar nergens kom ik zo aan mijn pittige-goden-trekken als in het Tibetaans Boeddhisme.

Neem nu Ekajatī. Ze heeft één hoofd en twee armen, maar soms ook twaalf hoofden en vierentwintig armen, afhankelijk van haar gemoedstoestand. Ekajatī heeft één oog, één scherpe tand en één borst. In haar rechterhand zwaait ze een verstijft lijk rond en in haar linkerhand knijpt ze een uitgerukt hart samen. Om haar nek pronkt een ketting van menselijke schedels. Ze wordt omringd door wolken en vlammen. Ze spreekt oorverdovend schel en haar ene oog kookt als ze je aankijkt. Onder haar voeten verplettert ze een lichaam.

…lees verder

Gisteren zag ik in de Amsterdamse Pijp een omgevallen plant liggen op de stoep van een shoarmatent. Het was zo’n palm-achtige, weinig spectaculaire plant die je jarenlang kan verwaarlozen in een donkere hoek van je shoarmatent en die het nog steeds overleeft. Onmiddellijk voltrok zich een intern dilemma: moet ik de plant rechtzetten, ook al is ze “afval”? Wat zullen mensen denken? Moet ik juist niet dingen zien zoals ze zijn zonder ze direct te willen veranderen? Tegen die tijd was ik allang een straat verder en omkeren vereiste een mate van moed en visie die me op dat moment ontbrak. Het zit me sindsdien dwars.

Ik weet dat dit incident in het niet valt bij de situatie in Syrië, kindsoldaten en leeggeviste oceanen. Toch was het een activistische test-case. Lijden is immers lijden. En is activisme het opvolgen van het zien van lijden met actie. Daarom is de term ‘geëngageerd boeddhisme’ ook zo’n pleonasme. Natuurlijk zie je die gele roos in het perk tegenover je berging beter na een meditatiesessie, maar ook de gedumpte lege zak chips. De volgende vraag is, wat dan? Ruim je hem op of niet? Zet je de plant recht of niet?

…lees verder

It must/be love pompte uit Now&Wow’s massieve muur van speakers die de muziek door mijn hele lichaam deed trillen. I think it could be love en we geloofden het allemaal, terwijl we onze armen in de lucht gooiden. We openden onze handen en harten –geholpen door XTC, ja- maar we openden ze desalniettemin. Al was het maar voor die paar uur per week in een verlaten fabriek in de havens van Rotterdam.

Drugs, zingeving en house: ze waren allemaal met elkaar verbonden aan het begin van de 21^e eeuw. Het was nog voor “9-11” en de crisis. House muziek was mijn religie en die van mijn vrienden. De Now&Wow, een danstent in Rotterdam, was onze tempel. Hier waren DJ Lacroix, Benny Rodriguez en MC Nova de hogepriesters. Zij beantwoordden onze behoefte aan iets spiritueels en volkomen zinloos tegelijkertijd. House muziek, gebaseerd op het ritme van je eigen hart, verloste ons en verhief ons. Het deed onze lichamen borrelen met nieuwe beats op dinsdag (wanneer we eindelijk bijgekomen waren), deed ons plannen vormen op woensdag, maakte ons al opgewonden op donderdag en vrijdag en vulde onze zaterdag.

…lees verder

I’m back from our Yoga and Writing retreat at Huzur Vadisi in Turkey, which is Turkish for ‘peaceful valley’. And peaceful it was! And soulful. And generous. Friendships formed and languages were explored.

Below is a sample of the sort of writing practice we did. With thanks to Anjoli from New York for suggesting this –inspired by one of her favorite poets Sarah Kay. You ladies rock.

Ten Things I Know To Be True

1. Lying in a hammock is fantasy. Like soul mates or “you’ll be fine” or shampoo and conditioner-in-one. It’s not all that. I should know because I’m in one right now. My butt looks like a roulade. From time to time I swing my right leg over to the dusty earth to rock the hammock because I saw Hilary do it –but it only makes me seasick. I keep on doing it however because I think this is what A Person in A Hammock is supposed to do. But by now I stopped.
2. The sound of the wind in the trees sounds a lot like the sound of a distant highway.
3. Shampoo and conditioner-in-one don’t work.
4. I will die.
5. Eating an apple when I’m hungry only makes it worse, despite of what everyone says.
6. Jasmijn took Eddie to her office today for the first time. He barked, but not like when we tried camping in France this summer and fled after a few days because Eddie was hysterical and had sliced open my left ring finger to the bone in the process. I tried to catch his sharp leash when he stormed up to another camper, which was not a good idea. By the way, I know this to be true because Jasmijn just Whatsapped it.
7. I have to pee.
8. It’s hard to remember to put my toilet paper in a bin.
9. I’ve loved and have been loved fiercely. I know that sounds cliché, but I know it to be true –and think it’s pretty awesome.
10. I do smell the fig trees, even though Hilary says it’s impossible.